با سلام به خواهر مریم عزیز
و چه افتخاری که در پنجاه هشتمین سالروز تأسیس سازمان پرافتخار مجاهدین خلق ایران که من در برابر شما و در برابر این جمع حاضر و برابر مسئول اولمون بتونم احساسات و تعهدات خودم را بیان کنم
نمایش پست‌ها با برچسب بنیانگذاران. نمایش همه پست‌ها
نمایش پست‌ها با برچسب بنیانگذاران. نمایش همه پست‌ها
با مسعود، از بند قصر و اوین تا بند سین- مهدی خدایی صفت
در میان پس لرزه‌های ضربه ۵۰ و برخی تمایلات خودبخودی متأثر از ضربه، آرام و مطمئن در اتاق۷ زندان شماره ۳ قصر، شب و روز را بهم دوخته بود. شبها اغلب تا اذان صبح مشغول نگارش و تدوین بود.
۱۰موج از توفان ۵۶ساله
۵۶سال نبرد جانانه با دو دیکتاتوری شاه و شیخ
نگاهی به ۱۰فراز از تاریخچهٔ نبرد و پایداری سازمان مجاهدین خلق و رهبری پاکبازانهٔ آن. سفری آمیخته با خون و رنج.
وفای به پیمان ...
شخصا به واقعه کربلا علاقه زیادی داشتم به همین منظور همیشه در ایام محرم در مجالس و هیئت های سینه زنی و ... شرکت میکردم بخصوص هیئتی که یکی دو جوان به سرپرستی برادر بزرگتر خودم که مجاهد هم هست نوحه هایی در وصفت حر و دیگر شهدای کربلا می خواندند.
مجاهد غبار از رخ دین زدود- گفتگو با عباس داوری- قسمت اول
سئوال:
چرا و چگونه بنیانگذاران سازمان ایدئولوژی اسلام را انتخاب کردند؟
برگ نوشته ها - پرتوی که می تابد از کجاست؟
برای من و امثال من که در تیرگی نظام آخوندی و یا خاموشی و سردی و بی‌عملی خارجه نشینها، عاصی شده بودیم سازمان مجاهدین خلق ایران و آرمان صدق و فدایش، پرتوی تابان بود و هست و خواهد بود.
کتاب بنیانگذاران- قسمت بیست و سوم
محمدآقا معتقد بود که بهترین وقت آموزش حین عمل است و از آن مهمتر هنگامی است که خطایی صورت گرفته باشد.
کتاب بنیانگذاران سازمان مجاهدین خلق ایران- قسمت بیست و دوم
در همان جلسات اول، وقتی بچه‌ها از محفلهایی که قبلاً در آن بودند یا می‌شناختند، با دافعه یاد می‌کردند، محمدآقا موضعی متفاوت داشت.
راهی که آمدیم - قسمت ۳۳- فعالیت‌های آیت‌الله طالقانی بعد از انقلاب
فعالیت‌های آیت‌الله طالقانی بعد از انقلاب تنها کسی که می‌توانست جلوی خمینی بایستد چرا که با همان لباس بود فقط آقای طالقانی بود.
راهی که آمدیم - قسمت ۳۲- آیت‌الله طالقانی
سؤال از محمد حیاتی:
الان نسل جوان چهره‌ای از آخوندها دیده البته آخوندهایی مانند خمینی و خامنه‌ای، شما از آقای طالقانی برای ما بگویید.
کتاب بنیانگذاران سازمان مجاهدین خلق ایران- قسمت بیست و یکم
آن روز با محمود از کوچه پس‌کوچه‌ها خودمان را به خیابان ری رساندیم. کوچه‌ها و خیابانهای سرراه را خیلی سریع طی کردیم و ناگهان از نبش خیابان ادیب‌الممالک، روبه‌روی بازارچه نایب‌السلطنه در خیابان ری سردرآوردیم.
راهی که آمدیم- قسمت ۲۰- مجاهدین و انقلاب ضدسلطنتی
مرور تاریخچه مجاهدین خلق ایران
در برنامه‌های قبلی از چگونگی تأسیس سازمان مجاهدین خلق ایران صحبت کردیم. همچنین به‌مرور سرفصلهایی که سازمان از آن عبور کرده پرداختیم. در برنامه قبلی رسیدیم به سرفصل انقلاب ضدسلطنتی.
کتاب بنیانگذاران سازمان مجاهدین خلق ایران- قسمت هفدهم
مجاهدین و اقتدا به الگوی علی (ع)
در زمینه رویکرد مجاهدین به نهج‌البلاغه و رواج این کتاب به‌مساعی این سازمان، آن چه را که حتماً باید مورد توجه قرار داد
کتاب بنیانگذاران سازمان مجاهدین خلق ایران- قسمت چهاردهم
اصغر، بنیانگذاری‌استوار
شهین بدیع‌زادگان
شهریور سال۵۰ که در جریان دستگیری اصغر قرار گرفتم، دانش‌آموز ۱۵ساله‌یی بودم که چیز زیادی از مبارزه نمی‌دانستم. البته خانواده‌مان ضدرژیم شاه و سیاسی بود که این هم به‌خاطر وجود اصغر بود.
سخنرانی مریم رجوی در سال ۱۳۹۸ به مناسبت۴خرداد – حماسه شهادت بنیانگذاران سازمان مجاهدین خلق ایران
خواهران و برادران!
چهار خرداد امسال چهل و هفتمین سالگرد شهادت بنیانگذاران کبیر مجاهدین محمد حنیف‌نژاد، سعید محسن و اصغر بدیع‌زادگان وهم‌چنین دو نفر از اعضای مرکزیت سازمان، قهرمانان مردم و تاریخ ایران، محمود عسکری‌زاده و عبدالرسول مشکین‌فام است که در سال ۱۳۵۱ توسط رژیم شاه تیرباران شدند.
مسعود رجوی - 3خرداد 1391
«... داستان مجاهدین .... داستان شگفتی است. شاه و شیخ و به خصوص شیخ از هیچ چیزی کوتاهی نکردند... رژیم (شاه) فکر می کرد که وقتی بنیانگذاران به شهادت برسند دیگر نسل آنها منقرض خواهد شد، دیگر خبری از مجاهدین و اثری از آنها نخواهد بود، درست معکوس شد و حالا 40سال (از شهادت بنیانگذاران) گذشته که هر روزش با ترفندی و توطئه ای و حمله ای و تهاجمی همراه بوده است. الحق و الانصاف مجاهدین هم از پا ننشسته اند و گام به گام خود را در مسیر پیشرفت و تعالی ارتقا داده اند...».
⭕️صحبتهای پدر طالقانی درباره بنیانگذاران و اعضای مرکزیت سازمان مجاهدین خلق ایران
🔻تهران-۱۳۵۸
«آنها گوهرهایی بودند که درخشیدند...»
مسعود رجوی: ذکرش به خیر ساقی مسکین نواز من
... جای محمد حنیف و دیگر بنیانگذاران شهید سازمان مجاهدین خلق ایران، جای سعید و اصغر، خالی. به‌ویژه جای حنیف بزرگ، نخستین راهبر و راهگشا، مسئول اول من و همه مجاهدین:
بالا بلند دلبر گلگون عذار من...
شیر آهن کوهمرد، برجسته‌ترین رجل انقلابی تاریخ معاصر ایران، مربی و مرشد همه مجاهدان، کجاست که شکوفایی بذری را که کاشته و بالندگی کشت و زرعی را که پی افکنده، ببیند و غرق شگفتی شود.
یادش به خیر «محمدآقا» که همیشه جملاتی از امام حسین را زمزمه می‌کرد و عاقبت هم در 33سالگی سر بر پای مولایش حسین بن علی سایید و در آستان او فرود آمد. سلام الله علیه.
مست است یار و یاد حریفان نمی‌کند، ذکرش به خیر ساقی مسکین نواز من...
اواخر مهر سال 50 وقتی که او دستگیر شد، صبح زود حوالی ساعت بین 5 و 6، ناگهان از توی سلولهای اوین، سر و صدا و جنجال خیلی زیادی را به همراه فریادها و قهقهه‌هایی شنیدیم. دقایقی بعد همه اعضای مرکزیت سازمان را به قسمت شکنجه فراخواندند. سر دژخیم، منوچهری نامی بود-اسم واقعیش ازغندی است که شنیده‌ام این روزها در آمریکا برای مجاهدین، او هم لغز دموکراتیک می‌خواند- از زیر چشم‌بندها می‌دیدیم که آمبولانسی آمد و یک نفر را کت بسته و طناب پیچ از آن خارج کردند و بازجوها با سر و صدا و جست و خیزهای میمونی می‌گفتند که گرفتیم و تمام شد! در ظاهر چنین به نظر می‌رسید که دفتر مجاهدین برای همیشه بسته شده است...
شش هفت ماه بعد، در شب 30 فروردین- که فردای آن روز قرار بود اعدام شویم و آن را نمی‌دانستیم- از سلولهای جداگانه بودیم، به سلولهای میانی آوردند. نصفه شب دوباره مرا برگرداندند؛ نمی‌دانستم چه خبر است. نمی‌دانستم که فردا قرار اعدام آنهاست و فیض بهشت از خود من دریغ می‌شود. حسینی، دژخیم اوین، که می‌خواست متوجه علت این بردن و آوردن نشوم و با توجه به خرابی وضع جسمیم از هر گونه واکنشی هم می‌ترسید، احوالپرسی می‌کرد و من تعجب کرده بودم که چرا دژخیم احوالپرسی می‌کند. بعد هم که دید حساس شده‌ام و خیلی به هم ریخته هستم، می‌خواست که روی قضیه را بپوشاند و مثلاً امتیازی داده باشد. لذا گفت چیزی نمی‌خواهی؟ نمی‌دانستم که فردا چه اتفاقی خواهد افتاد، به‌عنوان آخرین خواسته قبل از اعدام و پایان عمرم، گفتم که می‌خواهم محمد آقا و سعید و همچنین اصغر و بهروز را ببینم. گفت بهروز نمی‌شود، بقیه را می‌آورم. نگو که شب شهادتش است. اما آن سه بزرگوار دیگر را آوردند. در اثنای روبوسی، کاغذهایی را که از قبل، برای استفاده در چنین مواقعی به‌اندازه نصف سیگار لوله و آماده کرده بودیم، رد و بدل شد. می‌خواستم در جریان آخرین خبرها و اطلاعات باشند. محمدآقا گفت که در دادگاه اول به من حبس ابد داده‌اند و گفته‌اند که اگر یکی از سه شرط را به جا آوری، اعدام نخواهی شد: بگویی که ما مخالف مبارزه مسلحانه هستیم، یا بگویی که اسلام ضد مارکسیسم است- برای دعواهای حیدری نعمتی که معمولاً شاه و شیخ نیاز دارند- و شرط سوم هم این‌که بگویی که ما را عراق فرستاده!
آن موقع شاه هم، مثل شیخ، با عراق دعوا داشت (آخر عراق از پیمان سنتو، که بعد از 28مرداد به ایران تحمیل شد، بیرون آمده بود) و اگر یادتان باشد، در زمستان سال 50، روزی که مقام امنیتی به تلویزیون آمد و مصاحبه کرد، مجاهدین را به عراق چسباند. خوب، سنت لایتغیر شاه و شیخ است.
بعد، ما را به قزل قلعه و مجدداً به اوین و سرانجام به زندان فلکه شهربانی بردند. من یک شب در زندان فلکه بودم، با برخی از برادرانی که همین جا هستند، هم دادگاه بودیم. مثل محمود احمدی، مهدی فیروزیان و محمد طریقت. فردا عصر- در حالی که اسم‌ها را برای جمع کردن وسایل و انتقال به زندان قصر خوانده بودند- بچه‌ها از دیوار صدایی شنیدند و مرا صدا کردند و گفتند محمدآقا می‌گوید بگو فلانی زود بیاید. معلوم شد که صدا مورس بوده، ولی نه مورس معمولی که مثلاً با انگشت به دیوار می‌زدیم. فلزی بود که به دیوار می‌خورد و بعد صدا گفته بود که من محمد حنیف هستم. پرسیدیم که شما این جا چه می‌کنید؟ گفت دست و پایم بسته است، آورده‌اند بالای سر مهدی رضایی، ولی گفتم که او را نمی‌شناسم. بعد در همان جا به من و همه مجاهدین ابلاغ مسئولیت کرد و از ما تعهد گرفت و البته حسرت دیدارش دیگر بر دلمان ماند؛ چون چند هفته بعد، خبر شهادتش را شنیدیم (1).
اما حالا... اگر که باغبان و برزگر نخستین می‌بود، به شگفتی می‌آمد: یعجب الزرّاع...
همچنین که آخوندهای مرتجع حق ستیز به خشم می‌آیند: لیغیظ بهم الکفار...
بنيانگذاران سازمان مجاهدين خلق ايران
آيا مي خواهيد بدانيد بنيانگذاران سازمان مجاهدين چه كساني بودند؟
بنيانگذاران كبير سازمان مجاهدين خلق ايران محمد حنيف نژاد، سعيد محسن و اصغر بديع زادگان در سحرگاه چهارم خرداد 1351 همراه با دو تن از ياران پاكبازشان مجاهدين شهيد محمود عسكري زاده و رسول مشكين فام (اعضاي مركزيت مجاهدين است) جاودانه شدند.
آن روز خورشيد سواران ما به خاك افتادند تا خورشيد جاودانه انقلاب بر بام ايران طلوع كند. آنان راهگشاياني بودند چنگ انداخته بر سقف بلند توحيد و انقلاب كه بر جبر شرايط شوريدند و سمند سركش ناممكن را رام كردند. آنان، تكيه زده بر خورشيد، از ژرفاي جريان خودبه خودي رودها سر بر كشيدند و در پرتو يقين شفافشان به پيروزي خلق، دميدن محتوم صبح آزادي را بشارت دادند. خروش آنان را هم اينك در ستيغ همه كوهها، در بلند همه ابرها و در وسعت همه صحراهاي ايران زمين مي توان شنيد.
محمد حنيف نژاد، بنيانگذار سازمان مجاهدين خلق ايران از جمله انقلابيون جواني بود كه در سالهاي اول دهه چهل به جمعبندي مبارزات مردم ايران و علل شكستهاي انقلاب مشروطه، نهضت جنگل، نهضت ملي به رهبري دكتر محمد مصدق و هم چنين جبهه ملي دوم پرداخت. حنيف كبير علت اصلي همه ناكاميهاي مبارزاتي را، به رغم همه فداكاري ها و از خود گذشتگيهاي مردم، در ضعف رهبري جنبش يافت. واقعيت اين بود كه با تغيير شرايط، و در دوراني كه شاه دست به يك چرخش تاريخي براي تغيير نظام بورژوا ـ ملاك كشور به نظام بورژوازي كمپرادور زده بود، ضعف تاريخي و بي كفايتي رهبران جنبش بيش از هر وقت ديگر خود را نمايان مي ساخت. شكست تظاهرات مردمي در 15خرداد سال 42 نيز به خوبي نشان داد كه دوره مبارزاتي رفرميستي به پايان رسيده و اگر راهي براي نجات خلق و ميهن متصور است، بايستي آن را تنها در مبارزه انقلابي مسلحانه جستجو كرد. اما اين راه، راهي بس دشوار بود و الزاماتي را طلب مي كرد كه دست نيافتني به نظر مي رسيد. اين بود كه رهبران بيكفايت آن زمان جنبش، همگي در برابر شرايط تسليم شدند و هر يك به نحوي به توجيه دست كشيدن از مبارزه و رها كردن مردم پرداختند.
در چنين شرايطي حنيف به اتفاق ياران پاكبازش، مجاهدين شهيد سعيد محسن و اصغر بديع زادگان، با اراده اي استوار و ايماني خلل ناپذير طرحي نو در فلك مبارزاتي مردم ايران در انداختند. براي اولين بار در تاريخ مبارزات رهاييبخش مردم ما در شهريور ماه سال 1344 سازماني با ايدئولوژي توحيدي، آرمانهاي مردمي و مشي انقلابي مسلحانه بنيان گذارده شد. سازمان شش سال تمام در اختفاي مطلق به كار عضوگيري، آموزش ايدئولوژيك و سياسي كادرها و اعضا و مدون كردن تجربيات و دستاوردهاي ايدئولوژيك ـ انقلابي پرداخت. مجاهدين در اول شهريور ماه 1350 مورد يورش وحشيانه ساواك قرار گرفتند.
دشمن زخم خورده به شكنجه وحشيانه و اعدام پيشتازان انقلاب پرداخت و در چهارم خرداد سال 51 بنيانگذاران سازمان را به جوخه تيرباران سپرد. هر چند حنيف و يارانش «با دهان پر از خورشيد و چخماق» سرود شهادت خواندند، اما راهي كه آغاز شده بود ادامه يافت. خلق قهرمان ايران در ابعادي وسيع سازمان پيشتازش را شناخت و دريافت كه بن بست تاريخي مبارزات شكسته و راه نوين انقلابي گشوده شده است.
براي خواندن ادامه مطالب بنيانگذاران سازمان مجاهدين مي توانيد به كتاب بنيانگذاران سازمان مجاهدين خلق ايران در لينك زير مراجعه كنيد:
http://www.mojahedin.org/links/books/bonyangozaran.pdf
