اگر یادتان باشد در فاز سیاسی، ۵۰-۶۰نفر را من می کشتم بعدم می‌خوردیم و دم برنمی‌آوردیم، سه،چهار هزار تا قبل از ۳۰خرداد زندانی شکنجه شده داشتیم البته خمینی آن زمان کارش را تحت عنوان مردم و مردم پیش می‌برد.
نمایش پست‌ها با برچسب از نگاه مسعود رجوی. نمایش همه پست‌ها
نمایش پست‌ها با برچسب از نگاه مسعود رجوی. نمایش همه پست‌ها
از نگاه مسعود رجوی – از مجاهدین نگران نباشید
مسعود رجوی: داشتن ایدئولوژی و مرام مسلک و عقیده که جرم نیست، که محکوم و مطرود نیست. تحمیلش به دیگران، مجبور کردن دیگران به پیروی از اون، این خطاست، این خلافه، این جرمه، این برخلاف نص صریح قرآن هم هست. عقیده رو که نمی‌شه با اجبار القا کرد.
از نگاه مسعود رجوی – حکومت زن‌ستیز ولایت فقیه
مسعود رجوی: تحقیر و سرکوب مضاعف زنان. این دیگه یک فاجعه ملی‌ست. یک فاجعه تاریخی‌ست. برگی‌ست بسیار ننگین.
از نگاه مسعود رجوی - آزادی از دیدگاه مجاهدین
مسعود رجوی : آزادی نه یک تفنن، بلکه ضرورت اجتناب‌ناپذیر انقلاباتی از قبیل انقلاب ماست. بدیهی‌ست که آزادی مورد بحث ما دارای محتوای دموکراتیک و جوهر مردمی‌ست.
از نگاه مسعود رجوی – مردم حقیقت را می‌فهمند
مسعود رجوی: والا تا هست و هست که همین آخوندها خواهند بود یا همدست اینها چهارتا شارلاتان و میوه‌چین دیگه روی خون مردم روی درد و رنج مردم. و کیست که به فکر مردم باشه؟ کسی که نسوخته باشه، خودش درد نکشیده باشه، بهای آزادی رو نداده باشه که نمیفهمه. اومده، دزده که چیزی برای خودش ببره همین ولاغیر.
از نگاه مسعود رجوی - اگر ایران برخیزد جهان به حمایت برمی خیزد
اگر ایستادگی کنید جهان درکنارتان می ایستد
اگر ایران برخیزد جهان به حمایت برمی خیزد
خامنه ای می گوید، اساس قضیه دفاع از نظام است و همه باید در برابر کسانیکه با اصل نظام مخالفند سریع موضع بگیرند.
از نگاه مسعود رجوی – چه تضمینی وجود دارد که در فردای ایران خمینی تکرار نشود؟
مسعود رجوی: یکی از بدترین آثار خمینی گزیدگی اینه که آدم دیگه امکان اعتماد رو از دست می‌ده. چون ذهنش اونقدر خورده شده و گزیده شده و مجروح و زخمی شده و قلبش و ضمیرش، از دست این آخوندها، که دیگه به خودش هم اعتماد نمی‌کنه.
از نگاه مسعود رجوی - خنده حق
مسعود رجوی: ... مجاهدین از سال ۴۴ که توی این راه چه در زمان شاه چه در زمان شیخ، سهمشون مگر چیزی جز زندان و شکنجه و اعدام و تیرباران و افترا و تهمت، سهمشون چیزی غیر از اینها بوده؟
از نگاه مسعود رجوی - پاسخ به آنان که می گویند مجاهدین بدتر از خمینی
مسعود رجوی: مدعیان و اضداد مقاومت از قدیم الایام میگفتن که: «از قضا مجاهدین اگه روی کار بیان خیلی سخت تر میگیرند»، من بسیار شنیدم. خیلی سخت تر میگیرند نسبت به کی؟ اونچه که من خوندم و همیشه هم اضداد مقاومت میگفتند سخت تر نسبت به رژیم خمینی نه؟ حرف اینه که مجاهدین بدتر از خمینی نه؟
از نگاه مسعود رجوی – آزمایش بود و نبود
مسعود رجوی: یقینا خمینی بزرگترین بلیه سیاسی و اجتماعی و مذهبی تاریخ ایرانه.
خلاصه بگم، آزمایش وجود و لاوجود ایران و ایرانی‌ست.
از نگاه مسعود رجوی - آخوندها آن‌گونه که هستند!
«... این جماعت خمینی را من از آن سالهای زندان شاه خوب می‌شناسم. به ژستهای قدرت‌مدارانه و شاخ و شانه کشیدنهای امروزشان از موضع حاکمیت، یک وقت پر بها ندهید.
اینها وقتی در موضع حاکمیت و حکومت نباشند، وقتی قدرت دستشان نباشد، و زورشان به امثال زندانیان بی‌دفاع ما نرسد آن‌قدر خوار و خفیف و آن‌قدر ذلیل هستند که حد ندارد. آن‌قدر با گردن کج و دست بسته، مجیز بازجوهای ساواک را میگفتند که حد نداشت.
خیلی‌هاشون هم همان سالها، همان سالهای شاه عفو نامه نوشتند ، سه بار «سپاس شاهنشاها» گفتند، از زندان رفتند بیرون، دنبال زندگی‌شان.
آن شرایطی که زندان اوین، هیچ‌کدام از مجاهدین یا چریکهای فدایی ملاقاتی نداشتند، اگر تصادفا یک دانه پرتقال می‌رسید، بعضی وقتها بین ده یا بیست نفر تقسیم می‌کردیم، شکم‌چرانی آنها که همان موقع در سازش کامل با دژخیم‌های ساواک بودند، واقعاً مضحکه و مشمئزکننده بود.
همین رفسنجانی و لاجوردی و عسگر اولادی! به‌خاطر هم‌خطی‌شان با ساواک، و طینت و کارهای به‌غایت ارتجاعی‌شان در اوین، اوین آن زمان، منفور بودند؛ از جانب مجاهدین بایکوت شده بودند.
اما بعد همینها، وقتی به قدرت رسیدند هیچ خدایی را بنده نبودند. دمار از روزگار مردم درآوردند. همین آقایون و آخوندهایی که در طول سالیان با جنت مانی مکانی، با تنزه‌طلبی و با آن همه ریاکاری، خلق‌الله را از کمترین معصیت پرهیز می‌دادند، همینهایی که آن زمان بر سر مخرج «سین» و «صاد» و بر سر نحوه تلفظ «ضاد» و «ظ»، خلایق را بازی می‌دادند، حالا وقتی به قدرت رسیدند هفتاد و چند نوع شکنجه ابداع کردند. جنایتهایشان، پلیدیهایشان، تجاوزات‌شان و رذالتهایشان در حق زنان ما هم که حقیقا در هیچ کجای تاریخ با این ابعاد اصلاً سابقه ندارد. خیلی از گزارشات در این‌باره را آدم نمی‌داند با چه زبانی، با چه کلماتی بازگو کند. این پلید ضدبشری که، این خمینی که زنان را به بهانه بدحجابی 74ضربه شلاق می‌زند، خودش در زندانهایش با زنان ما رفتاری می‌کند که تابه‌حال، بسا پدر و مادرهایی که بعد از وقوف به آن، و همین‌طور بعد از دریافت خبر اعدام جگرگوشه‌هایشان، سکته کردند و در گذشتند.
به قول اشرف شهید، «جهان خبردار نشد که بر ملت ما چه گذشت!». مرگ بر خمینی و ننگ بر هر که همسو و هم خط اوست؛ یا به درجه‌ای از درجات همراه او و همسو با آن باشد. این است خمینی!
بی‌جهت نیست که ما خمینی را آزمایش بودن یا نبودن ایران و ایرانی توصیف کردیم. آیا در طول قرون و اعصار، رذالت و دنائتی بالاتر از این، دجالیت و پلیدی بیشتر از این، سفاکیت و شقاوت وحشیانه‌تر از این، و بی‌ناموسی سیاسی و عقیدتی و اخلاقی مشمئزکننده‌تر از این وجود داشته؟
پیام پدیده خمینی در یک کلام، همان نابودی ایران است. وظیفه ا‌ش، مأموریت تاریخیش این است! و خوب واضح است که هر کاری هم که خمینی تا به‌حال نتوانسته سر مردم ایران بیاورد، سر منابع ایران بیاورد، فقط به‌خاطر این بوده که دیگر زورش بیشتر از آن نبوده؛ ولاغیر!
اما درست بر سر همین نقطه، یعنی بر سر نقطه نابودی ایران که خمینی کمر به آن بسته، مقاومت ایران به‌مثابه پاسخ تاریخ و خلق در زنجیر ایران، به مسأله وجود ایران و ایرانی و حقانیت و ضرورت وجود ایران و ایرانی وارد کارزار می‌شود.
کارزار شگفت، عظیم، خونبار؛ که راستی این هم بی‌بدیل است! چه کسی در دنیای امروز سراغ دارد که یک مقاومتی واقعاً مستقل و حقیقتاً عاری از هرگونه وابستگی، یکه و تنها، مثل مقاومت ایران، مثل همین مجاهدین، در محاصره انبوه رذیلتهای داخلی، در محاصره انبوه توطئه‌های بین‌المللی، این‌چنین به بهای رنج و رزم و خونفشانی بلاوقفة رزمندگانش، سرفراز، پایدار و رو به اعتلا باقی بماند. این را به اختصار گفتم؛
باشد تا در آینده تاریخ مورد قضاوت قرار بگیرد!».
از نگاه مسعود رجوی - نجوایی با علی (ع)
زیارت می‌کنم از جانب تمامی مجاهدان و شرفا از حنیف کبیر و دیگر بنیانگذاران مجاهدین خلق ایران تا اشرف و موسی و هر آنکس که در شکنجه‌گاههای خمینی دژخیم، به علی گفت آری و به ضد او خمینی گفت نه.
ای امیر مؤمنان و ای مولای متقیان، ای نخستین راهگشا و راهبر اسلام انقلابی، ای منادی ندای تو را شنیدیم، ندای آزادی و رهایی، ای گرز آتشینی که بر سر خمینیان فرود میایی. قطره تویی، بحر تویی، لطف تویی، قهر تویی.
ای امیر مؤمنان، نور تویی، سور تویی، دولت منصور تویی، مرغ کوه طور تویی، خسته به منقار مرا، حجره خورشید تویی، خانه ناهید تویی، روضه امید تویی، راه ده‌ای یار مرا.
سلام بر تو، خدایا خمینی خونخوار و دژخیمان و جلادانش از هیچ جنایت و رذیلتی فروگذار نکردند و هیچ کلمه‌ای نبود که او را به لوث وجود خودشون نیالودند. شاید که بتوانند بندگان تو را و پیروان علی را از او قطع و به خودشون وصل کنند.
و خونهای مجاهدین، هزارها و هزارها و دهها هزار، ودیعه‌ای است برآمده از انفاس علی و فرزندش حسین که مانع این قطع بشود...
و اگر نبود علی و سنتهاش، چه باقی می‌ماند امروز از آتش اسلام انقلابی که خمینی تمامی هم و غم دجالانه خودش رو برای خراب کردن در اذهان توده مردم به‌کار بست.
یا علی، اما تویی که بر زمین و زمانه پیشی گرفتی و پیوسته درخشان تر و در قله‌های بالا بلندتر خودت را ظاهر میکنی. اثبات میکنی. گویا که تو مربوط به زمانهای بسا دور و درازتر بوده‌ای از آغاز. بله تو از قلب کعبه زاده شدی. وقتی هم که شمشیر خمینیان دوران فرقت را شکاف. گفتی که به خدای کعبه رستگار شدی.
بله، تو از قلب کعبه و محمد و قرآن زاده شدی و به همین دلیل هر مقدار که فهم بنی نوع انسان بالاتر می‌رود، تو را بهتر می‌فهمد.
پس ای روضه امید، ای حجره خورشید، ای خانه ناهید، ای علی مرتضی، راه ده‌ای یار مرا...
