نام «طاهرهٔ طلوع» (فرمانده سارا) زنی از سلالهٔ زنان مجاهد خلق با عملیات «فروغ جاویدان» عجین شده است. در سالگرد فروغ جاویدان نمی‌توان ساده از کنار این نام اسطوره‌شده گذشت.
نمایش پست‌ها با برچسب فروغ جاویدان. نمایش همه پست‌ها
نمایش پست‌ها با برچسب فروغ جاویدان. نمایش همه پست‌ها
«فروغ جاویدان»، حماسه‌یی ماندگار در تاریخ ایران
در مورد عملیات کبیر عقیدتی - میهنی «فروغ جاویدان» گفتارها و نوشتارهای بسیار در ادبیات سیاسی ایران وجود دارد. بخش اعظم آن متعلق به سردمداران، عوامل میدانی،
بازخوانی‌های هر ساله‌ٔ فروغ جاویدان؛ چرا؟
عملیات فروغ جاویدان که در سوم تا پنجم مرداد ۱۳۶۷ توسط ارتش آزادیبخش ملی ایران انجام شد، هر ساله از جانب مجاهدین و نیز دستگاه تبلیغاتی و کارگزاران حاکمیت
اگر جرأت دارید، بفرمایید به یک دادگاه بین‌المللی
مقاومت ایران به‌کرات از زبان مسعود رجوی، به‌عنوان نخستین مسئول این مقاومت خونبار به فاشیسم دینی اعلام کرده است که با کمال میل و افتخار حاضر است در هر دادگاه بین‌المللی برای دفاع از عملکرد خود حاضر شود.
افاضات یک ژنرال کاریکاتوری!
یکی از پهلوان‌پنبه‌های ارتش تحت‌امر ولایت فقیه، به نام «ابوالفضل شکارچی»، حرفهایی زده است که تأمل در آن می‌تواند ما را با وضعیت پتال دیکتاتوری دینی بیشتر آشنا کند.
فروغ جاویدان مبشر ایستادگی
دستگاه تبلیغاتی و شیطان‌سازی حکومت آخوندی، همه ساله از نشست مجاهدین برای تصمیم‌گیری نهایی عملیات فروغ جاویدان گزارشها و داستانهای بسیاری تولید و با سوز و گداز به نمایش می‌گذارد
کابوس سرنگونی نظام و فتح تهران، ۳۴سال پس از فروغ جاویدان
کابوس سرنگونی نظام و فتح تهران۳۴سال پس از فروغ جاویدان
تلویزیون رژیم آخوندی -۲مرداد ۱۴۰۱
تنها از موجوداتی مثل مجاهدین خلق برمی‌آید که بیندازند تخت جاده
مسعود رجوی -سخنرانی و میتینگ دانشگاه تهران (آینده انقلاب) - ۱۰بهمن ۱۳۵۸
گزیده سخنرانی برادر مجاهد مسعود رجوی - آینده انقلاب در دانشگاه تهران
بنام خدا و به‌نام خلق قهرمان ایران
و به یاد اولین شهید و با یاد آخرین شهیدی که تا این ساعت در خاک افتاده است.
آثـار و دستـاوردهـای فـروغ جـاویـدان
(مصاحبه آقای مسعود رجوی با صدای مجاهد -بهمن۶۷)
وقتی خمینی پس از آن‌همه زوزه جنگ جنگ دارد برای ادامه حکومتش تغییر اسلوب و تغییر خط و تغییر تاکتیک می‌دهد، چنانچه جامعه ایران به او جوابی ندهد، در این‌صورت معلوم است که باقی می‌ماند.
پیشی گرفتن بر دشمنان آزادی - فروغ جاویدان از نگاه مریم رجوی
شهریور ۶۷ـ پیام به‌مناسبت بیست و چهارمین سال تأسیس سازمان:
بر سر بزنگاه
قیام، «زیر پوست شهرها، درون روستاها، در بطن جامعه»
در ناصیهٔ تحریم سراسری انتخابات قلابی روزهای داغ تیرماه و شبهای آتشین قیام قابل پیش‌بینی بود. این تحریم، آمادگی مردم ایران را برای نفی استبداد دینی بارز ساخت.
لحظه سرنوشت - مسعود رجوی در نشست توجیهی عملیات فروغ جاویدان ـ ۱مرداد ۱۳۶۷
مسعود رجوی: عملیات رو با استعانت از سرچشمه خروشان عشق و معرفت، فرستاده برگزیده خدا، خاتم‌الانبیا، محمد مصطفی، پیامبر اکرم و با استعانت از پاره جگر و عصاره وجودش راهبر و مقتدای عقیدتی و تاریخیمون سیدالشهدا حسین ابن علی علیه السلام به پیش خواهیم برد.
راهی که آمدیم- قسمت ۵۸- زرهی کردن ارتش آزادیبخش از فروغ تا مروارید
در جمع بندی عملیات حماسی فروغ جاویدان به این نتیجه رسیدیم که یکی از مهمترین دست آوردهای این عملیات کبیر به تایید رسیدن نظریه نظامی «پرش و نفوذ به عمق استراتژیک» بود. این تاکتیک برای اولین بار در عملیات چلچراغ گرچه در عمقی محدود به میدان عمل وارد شد و در فروغ جاویدان در ابعاد گسترده‌یی به‌کار گرفته شد.
اجلاس سه روزه شورای ملی مقاومت ایران در آغاز چهلمین سال تأسیس شورا - دکتر محمدعلی شیخی، پرویز خزایی، عزیزالله پاک‌نژاد، سهیلا صادق
دکتر محمدعلی شیخی مسئول کمیسیون دانشگاههای شورای ملی مقاومت ایران
با سلام خدمت خانم رجوی و تمام دوستان شورایی که در این اجلاس مهم شرکت کردند با درود به کانونهای شورشی که در ایران حضور دارند و فعال هستند و اشرفیهای ساکن اشرف۳ و تمامی اشرف‌نشانها در سراسر جهان.
آشنایی با سازمان مجاهدین خلق ایران - فروغ جاویدان
عملیات فروغ جاویدان بزرگترین عملیات ارتش آزادیبخش است.
این عملیات سوم مرداد ۱۳۶۷ آغاز و هفتم مرداد به پایان رسید.
راهی که آمدیم - قسمت ۴۸- تأسیس شورای ملی مقاومت و ضرورت آن
ضد انقلاب غالب و مغلوب و تلاش علیه این تنها آلترناتیو
طرح صلح و خودمختاری
اصل نه شاه و نه شیخ و تصفیه تعیین‌کننده شورا
عزیمت به منطقه
پیشبرد مبارزه در داخل
تأسیس ارتش آزادیبخش
عملیات ارتش زهر آتش‌بس و فروغ جاویدان
حماسه کبیر عقیدتی – میهنی فروغ جاویدان – قسمت دوم
تعریف مجاهدین در کوتاهترین کلام
وفای به پیمان با فدای بیکران در تاریخ ایران
سالگرد حماسه کبیر فروغ جاویدان
۳مرداد۱۳۶۷-۲۵ژوئیه۱۹۸۸:
سوم مرداد سالگرد آغاز حماسه کبیر میهنی و عقیدتی فروغ جاویدان است.
مریم رجوی: فروغ جاویدان جانمایه و الهام‌بخش مقاومت برای آزادی و برابری
فروغ جاویدان حماسه بزرگ عقیدتی و میهنی؛
جانمایه و الهام‌بخش مقاومت برای آزادی و برابری از سه دهه پیش تا امروز.
به شهیدان پرافتخارش که یادها و نامهایشان در تاریخ مقاومت برای آزادی می‌درخشد. درود
یک‌هزار و سیصد جاودانه‌فروغ آزادی
یک‌هزار و سیصد مشعل همیشه فروزان در تاریکی استبداد دینی
و یک‌هزار و سیصد ستاره امید در آسمان انقلاب ایران
به ارتش آزادیبخش ملی ایران درود.
به فرمانده کل ارتش آزادی مسعود رجوی، که فروغ جاویدان را فراراه مشتاقان آزادی نهاد. درود
تاریخ ایران، مقاومت انقلابی پیشتازان و فرماندهان نبرد فروغ جاویدان را از یاد نمی‌برد
شهیدان والامقام مهین رضایی، علی زرکش، اصغر زمان‌وزیری، محسن تدینی، غلامرضا پوراگل، مهدی کتیرایی و محمد معصومی (فرمانده مسلم)
ناهید صراف، داوود ابراهیمی، حمیدرضا بکایی، محمد باقر بیگدلی و رحیم حاج سید جوادی
طاهره طلوع (فرمانده سارا)، مسعود قربانی (فرمانده بهمن)، ابوالقاسم آیتی، رضا درودی، محسن اسکندری، علی اصغر اکبری، محمدعلی خیابانی،
و شخصیت‌های والایی هم‌چون کاظم باقر زاده، محمد حسین حبیبی و ابوذر ورداسبی
با درود به فرماندهان ارتش آزادیبخش ابراهیم ذاکری، زهرا رجبی، محمود مهدوی، مهدی افتخاری، صادق سیدی و حسین ابریشمچی، فرمانده کاظم که به جاودانه‌فروغ های آزادی پیوستند. درود
الگوی تازه‌یی از مقاومت
فروغ جاویدان واقعه‌یی نیست که در نقطه سی و یک سال پیش متوقف شده باشد.
فروغ جاویدان در نبردهای سه تا شش مرداد به‌پایان نرسید بلکه از آنجا آغاز شد.
در پایداری اشرف نام و آوازه‌اش در جهان پیچید و در اولین سال‌های قرن ۲۱الگوی تازه‌یی از مقاومت و مبارزه در این عصر بنا نهاد.
و امروز فروغ جاویدان در کانونهای شورشی و هزار اشرف در سراسر ایران جاری است.
و نو به نو مردم ایران به‌ویژه جوانان و زنان را فرامی‌خواند که قدم در راه آزادی بگذارند!
فروغ جاویدان هم مبین یک فلسفه عمیق است برای مقاومت کردن؛
هم نماد یک استراتژی است برای سرنگونی رژیم آخوندی.
فراخوان مستمری است که می‌گوید راه آزادی همین است و از همین راه به‌دست می‌آید.
و حقیقتی است که نشان می‌دهد این مردم ایران و پیشتازان آنها هستند که سرنوشت را تغییر می‌دهند و تاریخ را می‌نویسند.
تنگه چهار زبر نماد گذرگاهی است که تاریخ ایران از آن عبور می‌کند. این تنگه و تنگنا را استبداد وحشی حاکم با همدستی مماشات‌گران بین‌المللی و تسلیم‌شدگان و فرصت‌طلبان داخلی ساخته‌اند اما مردم ایران از آن می‌گذرند و به ساحل آزادی خواهند رسید.
جام‌زهر آتش بس
این استراتژی صلح مقاومت ایران، و ضربات ارتش صلح و آزادی، و شعارهای امروز مهران فردا تهران بود که جام‌زهر آتش‌بس را در جنگ هشت ساله ضدمیهنی به‌حلقوم خمینی ریخت.
و این ارتش آزادی بود که در میان استقبال مردم هر شهر و روستا تا دروازه کرمانشاه پیش رفت و آخوندها را در کابوس سرنگونی گرفتار کرد؛ آن‌قدر که پس از گذشت سال‌ها هم‌چنان هراسانند.
از یاد نمی‌بریم که هنگام تأسیس ارتش آزادیبخش در سال ۶۶ مسعود رجوی پیام خود را با این جملات به‌پایان برد: باشد که ارتش آزادی رسالت رهائیبخش خود را هر چه سریع‌تر محقق کند!
باشد که این ارتش مردمی ضامن پایدار صلح و آزادی و استقلال و تمامیت ارضی ایران گردد!
باشد که تاریخ ایران زمین از این ارتش به نیکی یاد کند و رزمندگان پاکباز آن را قدر بشناسد!
فروغ جاویدان خیز بزرگ مقاومت ایران برای تحقق همین رسالت بوده و هست
شعله‌های فروغ جاویدان فروزان است،
پرچم مقاومت و پایداری، پرچم ارتش آزادی و پرچم قیام و سرنگونی فاشیسم مذهبی، در اهتزاز است،
آری، می‌جنگیم، می‌رزمیم، ایران را پس می‌گیریم.
جانمایه و الهام‌بخش مقاومت برای آزادی و برابری از سه دهه پیش تا امروز.
به شهیدان پرافتخارش که یادها و نامهایشان در تاریخ مقاومت برای آزادی می‌درخشد. درود
یک‌هزار و سیصد جاودانه‌فروغ آزادی
یک‌هزار و سیصد مشعل همیشه فروزان در تاریکی استبداد دینی
و یک‌هزار و سیصد ستاره امید در آسمان انقلاب ایران
به ارتش آزادیبخش ملی ایران درود.
به فرمانده کل ارتش آزادی مسعود رجوی، که فروغ جاویدان را فراراه مشتاقان آزادی نهاد. درود
تاریخ ایران، مقاومت انقلابی پیشتازان و فرماندهان نبرد فروغ جاویدان را از یاد نمی‌برد
شهیدان والامقام مهین رضایی، علی زرکش، اصغر زمان‌وزیری، محسن تدینی، غلامرضا پوراگل، مهدی کتیرایی و محمد معصومی (فرمانده مسلم)
ناهید صراف، داوود ابراهیمی، حمیدرضا بکایی، محمد باقر بیگدلی و رحیم حاج سید جوادی
طاهره طلوع (فرمانده سارا)، مسعود قربانی (فرمانده بهمن)، ابوالقاسم آیتی، رضا درودی، محسن اسکندری، علی اصغر اکبری، محمدعلی خیابانی،
و شخصیت‌های والایی هم‌چون کاظم باقر زاده، محمد حسین حبیبی و ابوذر ورداسبی
با درود به فرماندهان ارتش آزادیبخش ابراهیم ذاکری، زهرا رجبی، محمود مهدوی، مهدی افتخاری، صادق سیدی و حسین ابریشمچی، فرمانده کاظم که به جاودانه‌فروغ های آزادی پیوستند. درود
الگوی تازه‌یی از مقاومت
فروغ جاویدان واقعه‌یی نیست که در نقطه سی و یک سال پیش متوقف شده باشد.
فروغ جاویدان در نبردهای سه تا شش مرداد به‌پایان نرسید بلکه از آنجا آغاز شد.
در پایداری اشرف نام و آوازه‌اش در جهان پیچید و در اولین سال‌های قرن ۲۱الگوی تازه‌یی از مقاومت و مبارزه در این عصر بنا نهاد.
و امروز فروغ جاویدان در کانونهای شورشی و هزار اشرف در سراسر ایران جاری است.
و نو به نو مردم ایران به‌ویژه جوانان و زنان را فرامی‌خواند که قدم در راه آزادی بگذارند!
فروغ جاویدان هم مبین یک فلسفه عمیق است برای مقاومت کردن؛
هم نماد یک استراتژی است برای سرنگونی رژیم آخوندی.
فراخوان مستمری است که می‌گوید راه آزادی همین است و از همین راه به‌دست می‌آید.
و حقیقتی است که نشان می‌دهد این مردم ایران و پیشتازان آنها هستند که سرنوشت را تغییر می‌دهند و تاریخ را می‌نویسند.
تنگه چهار زبر نماد گذرگاهی است که تاریخ ایران از آن عبور می‌کند. این تنگه و تنگنا را استبداد وحشی حاکم با همدستی مماشات‌گران بین‌المللی و تسلیم‌شدگان و فرصت‌طلبان داخلی ساخته‌اند اما مردم ایران از آن می‌گذرند و به ساحل آزادی خواهند رسید.
جام‌زهر آتش بس
این استراتژی صلح مقاومت ایران، و ضربات ارتش صلح و آزادی، و شعارهای امروز مهران فردا تهران بود که جام‌زهر آتش‌بس را در جنگ هشت ساله ضدمیهنی به‌حلقوم خمینی ریخت.
و این ارتش آزادی بود که در میان استقبال مردم هر شهر و روستا تا دروازه کرمانشاه پیش رفت و آخوندها را در کابوس سرنگونی گرفتار کرد؛ آن‌قدر که پس از گذشت سال‌ها هم‌چنان هراسانند.
از یاد نمی‌بریم که هنگام تأسیس ارتش آزادیبخش در سال ۶۶ مسعود رجوی پیام خود را با این جملات به‌پایان برد: باشد که ارتش آزادی رسالت رهائیبخش خود را هر چه سریع‌تر محقق کند!
باشد که این ارتش مردمی ضامن پایدار صلح و آزادی و استقلال و تمامیت ارضی ایران گردد!
باشد که تاریخ ایران زمین از این ارتش به نیکی یاد کند و رزمندگان پاکباز آن را قدر بشناسد!
فروغ جاویدان خیز بزرگ مقاومت ایران برای تحقق همین رسالت بوده و هست
شعله‌های فروغ جاویدان فروزان است،
پرچم مقاومت و پایداری، پرچم ارتش آزادی و پرچم قیام و سرنگونی فاشیسم مذهبی، در اهتزاز است،
آری، می‌جنگیم، می‌رزمیم، ایران را پس می‌گیریم.
مریم رجوی - مراسم بزرگداشت فروغ جاویدان
وحشت رژیم از فروغ جاویدان
رژیم و پاسدارانش، امسال هم مثل هر سال از طرح عملیاتی فروغ جاویدان صحبت می‌کنند و حتی از بازگو کردن آن به خود می‌لرزند.
آنها نمی‌توانند وحشت خودشان را از استقبال مردم شهرها و روستاها در فروغ جاویدان و از ارتش آزادیبخش پنهان کنند و اذعان می‌کنند که تنها در شهر اسلام‌آباد بیش از ۵۰۰تن از مردم به مجاهدین پیوستند.
هنوز رژیم آخوندی و پاسدارانش از اسم فرمانده سارا وحشت دارند و قهرمانی‌های زنان مجاهد در تنگه چهارزبر و ارتفاعات اسلام‌آباد خواب را از چشم آنها می‌رباید و می‌گویند باور کردنی نبود که زنان با چنین قدرت شگفت‌انگیزی با تیربارهای خود در ارتفاعات، با تحرک فوق‌العاده تا آخرین گلوله بجنگند.... بله این است زن پیشتاز مجاهد خلق.
طرح فروغ جاویدان، طرح آزادی و رهایی
طرح فروغ جاویدان به‌مثابه یک استراتژی و به‌مثابه یک طرح آزادیبخش و یک آرمان ملی و میهنی هم‌چنان به‌قوت خود باقی است.
این طرح آزادی زندانیان از زندانهای خامنه‌ای در سراسر ایران است.
این طرح رهایی مردم ایران از چنگال اختناق و فقر است.
و این طرح پایان دادن به عصر وحشت و سرکوب و بی‌عدالتی است.
فروغ جاویدان، آزادی تهران و سراسر ایران از اشغال آخوندهاست.
پس پیروزی حتمی، سرنوشت فروغ جاویدان است.
این سرنوشت تابناک و این افق با شکوه را جان‌فشانی جاودانه فروغ‌های آزادی تضمین کرده است.
جنگاوری، سوگندها و حاضرهای کانونهای شورشی در سراسر ایران و تعهدات و پایداری شما مجاهدان آزادی در اشرف۳ مسئولیت و هدف آرمانی و رهایی بخش شهیدان فروغ جاویدان را سرانجام به پیروزی می‌رساند.
برای پای فشردن بر ادامه راه آنها و برای نگاهبانی از گنجینه ارزش‌هایی که آفریده‌اند، نامهایشان را یک به یک می‌خوانیم.
فروغ جاویدان، پاسخ به «لحظه تاریخی»
فروغ جاویدان، پاسخ به «لحظه۳۱سال از رخداد سرفصلی فروغ جاویدان می‌گذرد. پیرامونش بسیار گفته‌اند، نوشته‌اند، تفسیر کرده‌اند، شعرها سروده‌اند، ترانه‌ها ساخته‌اند، یادواره‌ها به‌پای داشته و از آن رویداد، معناها برداشته‌اند. چنین گرامی‌داشتی با وسعت معناآفرینی‌هایش، ایجاب می‌کند که چراغی برداشت و بر جوهر و چرایی آن پرتو افکند.
فروغ جاویدان را اگر از لایه‌های بیرونی‌اش ورق بزنیم و به لایه‌های زیرین برویم، در نگاه نخست به اولین صفحه آن، یک عملیات نظامی می‌بینیم. عملیاتی که نمونه‌های نظامی‌اش در ارتشها و جنبش‌های سیاسی و چریکی کم نبوده و شاید امر عجیبی هم به‌نظر نرسد. در همین جنبه نظامی، قصد ورود به تکنیک‌ها و تاکتیک‌های آن را هم نداریم. حتی قصد ورود به جنگاوریها، حماسه‌ها و پایداریها را هم نداریم.
در صفحه بعد، به لایه‌ای فراتر از عملیات نظامی می‌رسیم؛ مثل نبردی در ادامه مبارزه آرمانی برای تحقق آزادی. به این جنبه هم کاری نداریم؛ چرا که مجاهدین خلق از سال ۱۳۴۴به بعد و به‌طور خاص از ۱۳۵۸و به‌طور اخص از ۳۰خرداد ۱۳۶۰تا فروغ جاویدان هم اصل و اساس زندگی و پیوند و هستی‌شان، مبارزه‌یی آرمانی برای تحقق آزادی و دموکراسی در ایران بوده است.
در لایه یا صفحه زیرین که باقی صفحات یاد شده را پاسخ فلسفی و انسانی و تاریخی می‌دهد، به طرحی برمی‌خوریم که باید نخست آن را کالبدشکافی یا آنالیز نمود تا فروغ جاویدان را در جایگاه معناییِ حقیقی‌اش بازشناخت. این طرح یا برگ عبور، همان سندی است که در سربرگ آن همواره عبارتی ثابت وجود داشته است تا باقی سطرهای نانوشته را فاعلان حامل این سند، پر کنند. نام یا عنوان یا عبارت سربرگ این سند، «لحظه تاریخی» است.
«لحظه تاریخی» چیست؟
«لحظه تاریخی» مربوط به مردمان و ملت‌های عام جهان نیست. «لحظه تاریخی»، دق‌الباب کردن ندایی خطاب به دولتها، احزاب، سازمانها، پیشتازان و پیش‌آهنگان دست‌اندرکار رقم زدن سرنوشت خلق‌ها و جوامع است.
«لحظه تاریخی»، حرکت یک نقطه بر روی خطی ممتد و ادامه‌دار نیست که به دلخواهمان همراهش شویم و آن را انتخاب کنیم.
«لحظه تاریخی»، ظهور برق‌آسای زنگ زمان برای پاسخ به مسؤلیتی است که ندای مستمر می‌دهد «بودن یا نبودن؟ مسأله این است!».
«لحظه تاریخی» یک رویکرد نادر سیاسی و الزاماً آرمانی است که با ضرورت ناگزیر آزادی، پیوندی ناگسستنی دارد.
«لحظه تاریخی» هرگز با کمیت‌ها، دارایی‌ها، کمبودها، تخصص‌ها و محدودیتها کاری ندارد، بلکه پاسخ «آری» یا «نه» را می‌جوید تا سرنوشتی را ـ خوب یا بد ـ ورق بزند و باقی سطرهایش را بنویسد، در تاریخ ثبت کند و برود. از این روی «لحظه تاریخی»، لحظه موعود یک انتخاب است.
«لحظه تاریخی» به‌معنی پاسخ دادن به شرایط مشخص برای تضمین پیروزی نیست؛ بلکه پاسخ به مسؤلیتی است که در قبال اصلی‌ترین ارزش و موضوع سرنوشت‌ساز سیاسی ـ اجتماعی ـ آرمانیِ مربوط به آینده باید داده شود؛ حتی به قیمت شکست نظامی.
پاسخ و بهای «لحظه تاریخی»
«لحظه تاریخی» با چنین ویژه‌گی‌های فراتر از خواست و تمایل مخاطبانش، پیامی جز این ندارد که هرگز بدون فدا و ایثار و نثار، نمی‌شود به آن پاسخ شایسته برای رقم زدن استراتژیک و ماندگاری آینده را داد؛ چرا که در ایجاد «لحظه تاریخی»، الزاماً پیش‌بینی و آگاهی و شناخت قبلی وجود ندارد. بنابراین فقط انتخاب پرداخت بهای لازم است که می‌تواند زنگ هشدار «لحظهٔ تاریخی» را پاسخ دهد. پاسخ به موقع و شایسته به «لحظه تاریخی» حتی اگر با سنگین‌ترین بهای لازم هم بوده باشد، از دل و پتانسیل آن فزایندگی، تکثیر، ماندگاری، بالندگی و سلام و سپاس تاریخ و نسل‌های پسین، متولد و بارور می‌گردد.
به رویدادها و شخصیت‌های ستودنی و گرامی‌داشتة تاریخ بشر نگاه کنید؛ همگی بیشترین فداها و نثارها را کرده‌اند؛ گویی بسیار بسیار از دست داده‌اند؛ اما در پیوند با جوهر عاشقانه هستی و یگانه با وجود انسان ـ که رها بودن از استبداد و استثمار را در ناصیه آرمانش حک کرده است ـ کرور کرور و انبوه انبوه دارایی، فزایندگی، اعتماد، عشق، ستایش، آرامش و از سویی انفجار و تکثیر در زمان را از آن خویش می‌کند. چرا این شخصیتها و رویدادها ـ با آن‌که سال‌ها و گاه قرن‌ها از زمان حضور و وقوعشان می‌گذرد ـ همیشه و همه‌جا تکریم و ستایش و الهام را نزد وجدان بیدار بشری در تمام جهان برمی‌انگیزند؟ بی‌تردید تمام ویژه‌گی‌های برشمرده شده، در انتخاب اینان نهفته است: «پاسخ به لحظه تاریخی».
«پاسخ به لحظه تاریخی» را می‌توان به‌عنوان چراغی در دست، به کنکاش در زوایای تاریخ ایران ـ به‌خصوص تاریخ معاصر از مشروطیت به بعد ـ برد و عیار رخدادها و نیروها و شخصیت‌های اثرگذار بر سرنوشت ایران را سنجید.
کالبدشکافی یک «لحظه تاریخی»
واقعه ۲۸مرداد ۱۳۳۲سرفصلی مهم در رقم خوردن سرنوشت آینده جامعه و مردم ایران بود. جزئیات حوادث سیاسی و نظامی آن در بسیاری روزنامه‌ها و کتاب‌ها ثبت شده‌اند و نیازی به یادآوری نیست و موضوع این نوشته نیز نمی‌باشد.
در این واقعه، دو موضوع «آزادی و استقلال ایران» با هم تلاقی کرده و در سربرگ «لحظهٔ تاریخی» قرار داشت. بنابراین باید دولت، ارتش، احزاب و نیروهای دست‌اندرکار و اثرگذار بر چرخه سیاست آن روز به آن «لحظه تاریخی» پاسخ شایسته می‌دادند. اصلاً مهم نبود که هر تشکلی چه ایدئولوژی یا مرام و مسلک و اعتقادی و یا چه امکاناتی دارد، بلکه ایستادن جلو سرکوب آزادی و سلب استقلال ایران باید وجهه همت و حمیت هر تشکلی می‌بود.
برآیند تحولات سیاسی و اجتماعی نشان می‌داد که دکتر محمد مصدق نماد «آزادی و استقلال ایران» در برابر استبداد، ارتجاع و استعمار است. بنابراین چگونگی تنظیم رابطه با شاخص و نماد «آزادی و استقلال ایران»، پاسخ به «لحظه تاریخی» را در مورد تک‌تک نیروهای دست‌اندرکار سرنوشت آینده ایران، تعیین‌تکلیف می‌نمود.
حزب توده در آن دوره از تاریخ ایران متشکل‌ترین، سازمان‌یافته‌ترین، مسلح‌ترین و بزرگترین حزب و نیروی سیاسی ایران بود. جریان اصلیِ روشنفکری ایران در آن دوره، امیدش را به حضور این حزب گره زده بود. هزاران کادر و هوادار، دل در گرو برنامه‌ها و مبارزات این حزب داشتند.
حزب توده مهیاترین نیرو برای پاسخ شایسته دادن به کودتا علیه «آزادی و استقلال» ایران بود. اصلاً معلوم نبود که مصدق پیروز می‌شود یا شکست می‌خورد، اصلاً مهم نبود که حزب توده کاملاً آماده بود یا نبود و سلاحهایش فشنگ داشت یا نداشت؛ مهم این بود که حزب توده برای «آزادی و استقلال ایران» سینه سپر می‌کرد و مصدق و جبهه و حامیان او در برابر استبداد و ارتجاع و استعمار تنها و بی‌سلاح نمی‌ماندند.
حزب توده با هر حساب و کتابی که در آن لحظات سرنوشت‌ساز کرده بود، به «لحظه تاریخی»، «آری» نگفت و پاسخ نداد. مکافاتش این شد که به آزادی و استقلال و لاجرم به آینده ایران خیانت کرد. داس سه تیغه استبداد ـ ارتجاع ـ استعمار به مزرعه آزادی، ترقی، استقلال و آینده ایران زد و همگان را ـ از جمله حزب توده را ـ درو کرد و از سر راه برداشت.
مصدق تنها ماند، شکست خورد، به بیدادگاه استبداد و استعمار بردندش، تبعیدش کردند، سال‌ها سال در تنهاییِ عظیم با عاطفه‌ها و خاطرات و آرزوهایش برای ایران در دهکده‌ای عصا زد. اما از آنجا که «لحظه تاریخی» ملی شدن صنعت نفت را شکار کرده و به آن آری گفته بود، ستایش بی‌پایان نسل به نسل مردمان ایران‌زمین با صفت‌های هم‌چون «پیشوای آزادی، غرور و افتخار ملی و تاریخی» نثارش شد.
مکافات نه گفتن به «لحظه تاریخی»
حزب توده هم شکست خورد، بسیار زندانی داد، برخی افسران و کادرهایش را استبداد سلطنتی و کودتاچیان تیرباران کرده و به شهادت رساندند؛ اما گذشته از پایداریهای برخی کادرهای حزب که هیچ ربطی به خط و استراتژی حزب توده نداشت، این حزب در برگه «لحظه تاریخی»، دچار مکافات روسیاهی، خیانت و مردم‌فروشی گردید و این صفتها به‌نامش ثبت گردید. هزاران کادر و هوادار زنده و سالم ولی بی‌سرپرست و مأیوس و واخورده و بسیاری هم دل‌زده از مبارزه و هیچ‌کاره به‌جای ماند! در حالی که اگر حزب توده به آن «لحظه تاریخی» پاسخ شایسته می‌داد، و قیمت آن را حاضر بود که بپردازد،آینده ایران طور دیگری رقم می‌خورد.
یادآوری این‌که حزب توده همان روش خیانت‌بار را به‌طور مضاعف در سال‌های پس از قیام سال ۱۳۵۷ادامه داد و در تمام سرکوب‌گریها علیه آزادی، جاسوسی‌ها علیه نیروهای مترقی و ضدارتجاع، جنگ‌طلبی ضدمیهنی و اعدام هزار هزار زندانیان سیاسی، تمام و کمال کنار سپاه پاسداران و خمینی و ستایشگر آنها بود.
فروغ جاویدان پاسخ به «لحظه تاریخی»
معروف است که درخت را باید از میوه‌اش شناخت. بر همین سیاق، آینده نیروهای سیاسی و اجتماعی، نتیجه پاسخشان به «لحظه تاریخی» زمانه و دوره حضور و فعالیت خودشان است.
فروغ جاویدان در مرداد سال ۱۳۶۷پاسخ مجاهدین و ارتش آزادیبخش ملی ایران به رخدادی بود که ارتجاع و استعمار بر سر راه آینده مقاومت ایران در نبرد برای آزادی گذاشته بود. مجاهدین با استراتژی «صلح و آزادی» نبردی همه‌جانبه با ماشین جنگ‌طلبی و توسعه‌طلبی ضدمیهنی خمینی را پیش می‌بردند. در مسیر تکامل مبارزه‌شان، ماشین جنگ‌طلبی خمینی را ـ که اصلی‌ترین سلاح و توجیه سرکوب داخلی و تجاوز خارجی بود ـ به شکست کشاندند.
استراتژی مرحله‌ایِ «صلح، صلح، آزادی» از جانب مجاهدین، بعد از عملیات مهران در ۲۸خرداد ۶۷به بار نشست و نتیجه داد. بنابراین مجاهدین و ارتش آزادیبخش تنها نیروی تعیین‌کننده ایرانی در شکست دادن جنگ‌طلبیِ هشت ساله خمینی شدند. از این رو تعادل‌قوای سیاسی منطقه‌یی هم به نفع مجاهدین و طیف «صلح، صلح، آزادی» رقم خورد. تمام بساط فریب‌کارانه هشت ساله خمینی تحت عناوین «از کربلا تا قدس» و «جنگ، جنگ تا رفع فتنه از عالم» و «صلح دفن اسلام است» بر سر خودش خراب شد و عصاره‌شان هم بدل به جام‌زهر گردید. استراتژیست‌های خمینی و شخص خودش و حامیان و مماشات‌گران استعماری‌اش به این نتیجه رسیدند که تنها راه نجات و برون‌رفت، قفل کردن ارتش آزادیبخش و مجاهدین در پشت مرزها و چسباندن آنها به دنبالة جنگ خمینی با عراق است.
سکوت و بی‌تفاوتی مجاهدین در قبال این تاکتیک ارتجاع و استعمار، نادیده گرفتن عبور برق‌آسای آن «لحظه تاریخی» بود. در ۲۸مرداد ۳۲سوژه و هدف ارتجاع و استعمار، مصدق و جنبش استقلال‌طلبانه ایران بود. در پذیرش ناگزیر آتش‌بس توسط خمینی، سوژه و هدف اصلی، مجاهدین و ارتش آزادیبخش و آلترناتیو شورای ملی مقاومت در نبرد برای آزادی بود؛ چرا که این مبارزه و پایداری، پیش از وقوع این جنگ شروع شده و ادامه داشت و استراتژی سرنگونی ارتجاع آخوندی، باید آینده‌ای فراتر و جلوتر از سرنوشت جنگ بین خمینی و عراق می‌داشت.
از این روی مجاهدین و ارتش آزادیبخش در معرض انتخاب «لحظه تاریخی» قرار گرفتند. به تعبیری پایداری نبرد برای آزادی و امیدهای خلق شده ناشی از آن و نیز نثار هزاران جان شیفته آزادی از سال ۱۳۶۰تا مقطع فروغ جاویدان، بستگی به تصمیم مجاهدین نسبت به آینده این پایداری داشت.
بر اساس مشخصات و ویژه‌گی‌های «لحظه تاریخی»، در رقم زدن فروغ جاویدان دیگر مهم نبود مجاهدین و ارتش آزادیبخش سلاح سبک دارند یا سنگین، آمادگی کامل دارند یا ندارند، آموزش‌هایشان تکمیل شده است یا نه، نیرویشان کافی است یا نیست، پیروز می‌شوند یا شکست می‌خوردند و...باید پاسخ شایسته می‌دادند؛ به قیمت فدای تمام‌عیار سازمان و آلترناتیو و همه‌چیزشان. البته مجاهدین از فردای ۲۲بهمن ۵۷تا مقطع فروغ جاویدان، از این سرفصل‌ها بسیار داشته‌اند که با انتخاب فدای تمام‌عیار، قدم پیش گذاشته‌اند و تا این مرحله از پایداری نبرد برای آزادی، «ستایش لحظه تاریخی» را برانگیخته‌اند.
در ۲۷تیر ۱۳۶۷جنگ بین خمینی و عراق متوقف شد. مجاهدین و ارتش آزادیبخش، جهش و پرش به داخل میهن خودشان را انتخاب کردند. معلوم بود که به جانب نبردی سخت و حتی سرنوشتی پیش‌بینی ناشده می‌رفتند؛ ولی یقین و اطمینان داشتند که مبارزه و پایداری نبرد برای آزادی ادامه خواهد یافت و استراتژی سرنگونی حاکمیت ولایت فقیه، به دست‌آوردهای بیشتری دست خواهد یافت. این معنا و مضمون را مسعود رجوی در نشست سراسری مجاهدین قبل از حرکت برای فروغ جاویدان، چنین توصیف کرده بود: «پیشاپیش نتیجهٔ این نبرد را به خلق قهرمان ایران تبریک و تهنیت می‌گویم».
آنچه مجاهدین با فدا در فروغ جاویدان دارند
مجاهدین و ارتش آزدیبخش ملی ایران در فروغ جاویدان، بسیاری جانها و دارایی‌ها و امکاناتشان را از دست دادند. یک قلم ۱۳۰۴تن از پیشتازان مبارزه در نبرد برای آزادی را نثار کردند. انسانی‌هایی که نمونه‌هایشان را در عهد افسارگسیختگی سرکوب آزادی و قتل‌عام توسط آخوندها، کمتر می‌توان یافت و دیگر بار به‌دست آورد. ولی باز به مصداق درخت را باید از میوه‌اش شناخت و نیز به مصداق ستایش «لحظهٔ تاریخی»، شاهدیم که مجاهدین بعد از فروغ جاویدان بر عهد و میثاق و پیوندشان با خلق محبوبشان برای استمرار مبارزه و پایداری برای آزادی، استوارتر شدند و بار دیگر از خاکستر خود سرفرازتر از قبل برخاستند.
شاهدیم که حتی با شکنجه و زندان و کشتار مجاهدین باز آنها در جامعهٔ خودشان ثقل سنگین پایداری در برابر حاکمیت آخوندی را رقم زده‌اند؛ طوری که آخوندها برای مقابله با اثرگذاری مجاهدین بر نسل‌های جدید، هزار هزار کتاب و مجله چاپ می‌کنند، فیلم سینمایی می‌سازند، نمایشگاه راه می‌اندازند، میلیون میلیون خرج می‌کنند و در ادامهٔ همهٔ شیطان‌سازی‌ها، بهتان زدنها و دروغهای نجومی‌شان، باز تمام دغدغه و هراسشان از اعتبار سیاسی و اخلاقی و اجتماعی مجاهدین است.
شاهدیم که مجاهدین با وجود آن همه پرداخت سنگین در فروغ جاویدان، سلامت روحی و اخلاقی و سیاسی و اصالت مبارزاتی و پایداری‌شان مستحکمتر و با دوام‌تر شد.
شاهدیم که پتانسیل سیاسی و قدرت اثرگذاری‌شان بر تعادل‌قوای سیاسی داخلی و منطقه‌یی و بین‌المللی بسیار بیشتر از قبل از فروغ جاویدان گشت.
شاهدیم که انسجام تشکیلاتی و وحدت ایدئولوژیکی‌شان توانسته است از پس ابتلائات توفانیِ سالیان اخیر در عراق و فرانسه برآید و پیروزمند به پیش برود.
شاهدیم که توانستند ۱۵سال پس از آتش‌بس و و حتی سقوط دولت وقت عراق و نیز ۱۳سال بدون سلاح در پایداری برای آزادی، اعتبار سیاسی بسا بیشتری نسبت به قبل از فروغ جاویدان به‌دست بیاورند.
شاهدیم که از پس پروژه سنگین سیاسی و امنیتی و اطلاعاتیِ جابه‌جایی و هجرت بزرگ از عراق به آلبانی برآمده‌اند.
شاهدیم که حاکمیت ولایت‌فقیه پس از این همه کشتار و قتل‌عام و ترور مجاهدین و تبلیغات فوق تصور علیه آنان، بارها و بارها ناگزیر به اعتراف شده است که تنها هماوردش فقط و فقط مجاهدین هستند و هیچ نیروی جز آنان تهدید بالفعل سرنگونی‌اش نیست.
شاهدیم که پاسخ شایسته به «لحظه تاریخی»، ریشه در یک آرمان انسانی و مبارزاتی و لاجرم سیاسی و اجتماعی دارد که قدرت بالندگی و فزایندگی را از نهفت نثارها و پرداختها استخراج می‌کند.
شاهدیم که تضمین ماندگاری و بقا و سعادت سیاسی و اجتماعی و آرمانی، در انتخاب پرداخت بهای «لحظه تاریخی» است. قدرشناسی و ستایش «لحظه تاریخی» از مخاطبانش هم همواره این بوده است که:
«تو چه بودی
نشکستی
نگسستی
ماندی
که همه توفانها
به برت می‌شکنند؟».
در ستایش جانهای شیفته آزادی که در فروغ جاویدان مرداد ۱۳۶۷که بیمه نامه ارتش آزادیبخش ملی و تضمین استمرار نبرد و پایداری برای آزادی ایران‌زمین از اهریمنان آخوندی شدند، این «لحظه تاریخی» است که عاشقانه نجوا می‌کند:
«سال‌هاست الهه‌های یادتان را
کوه‌ها و سروها و بوته‌های علف
به نیایش ایستاده‌اند...».
تاریخی»
فروغ جاویدان را اگر از لایه‌های بیرونی‌اش ورق بزنیم و به لایه‌های زیرین برویم، در نگاه نخست به اولین صفحه آن، یک عملیات نظامی می‌بینیم. عملیاتی که نمونه‌های نظامی‌اش در ارتشها و جنبش‌های سیاسی و چریکی کم نبوده و شاید امر عجیبی هم به‌نظر نرسد. در همین جنبه نظامی، قصد ورود به تکنیک‌ها و تاکتیک‌های آن را هم نداریم. حتی قصد ورود به جنگاوریها، حماسه‌ها و پایداریها را هم نداریم.
در صفحه بعد، به لایه‌ای فراتر از عملیات نظامی می‌رسیم؛ مثل نبردی در ادامه مبارزه آرمانی برای تحقق آزادی. به این جنبه هم کاری نداریم؛ چرا که مجاهدین خلق از سال ۱۳۴۴به بعد و به‌طور خاص از ۱۳۵۸و به‌طور اخص از ۳۰خرداد ۱۳۶۰تا فروغ جاویدان هم اصل و اساس زندگی و پیوند و هستی‌شان، مبارزه‌یی آرمانی برای تحقق آزادی و دموکراسی در ایران بوده است.
در لایه یا صفحه زیرین که باقی صفحات یاد شده را پاسخ فلسفی و انسانی و تاریخی می‌دهد، به طرحی برمی‌خوریم که باید نخست آن را کالبدشکافی یا آنالیز نمود تا فروغ جاویدان را در جایگاه معناییِ حقیقی‌اش بازشناخت. این طرح یا برگ عبور، همان سندی است که در سربرگ آن همواره عبارتی ثابت وجود داشته است تا باقی سطرهای نانوشته را فاعلان حامل این سند، پر کنند. نام یا عنوان یا عبارت سربرگ این سند، «لحظه تاریخی» است.
«لحظه تاریخی» چیست؟
«لحظه تاریخی» مربوط به مردمان و ملت‌های عام جهان نیست. «لحظه تاریخی»، دق‌الباب کردن ندایی خطاب به دولتها، احزاب، سازمانها، پیشتازان و پیش‌آهنگان دست‌اندرکار رقم زدن سرنوشت خلق‌ها و جوامع است.
«لحظه تاریخی»، حرکت یک نقطه بر روی خطی ممتد و ادامه‌دار نیست که به دلخواهمان همراهش شویم و آن را انتخاب کنیم.
«لحظه تاریخی»، ظهور برق‌آسای زنگ زمان برای پاسخ به مسؤلیتی است که ندای مستمر می‌دهد «بودن یا نبودن؟ مسأله این است!».
«لحظه تاریخی» یک رویکرد نادر سیاسی و الزاماً آرمانی است که با ضرورت ناگزیر آزادی، پیوندی ناگسستنی دارد.
«لحظه تاریخی» هرگز با کمیت‌ها، دارایی‌ها، کمبودها، تخصص‌ها و محدودیتها کاری ندارد، بلکه پاسخ «آری» یا «نه» را می‌جوید تا سرنوشتی را ـ خوب یا بد ـ ورق بزند و باقی سطرهایش را بنویسد، در تاریخ ثبت کند و برود. از این روی «لحظه تاریخی»، لحظه موعود یک انتخاب است.
«لحظه تاریخی» به‌معنی پاسخ دادن به شرایط مشخص برای تضمین پیروزی نیست؛ بلکه پاسخ به مسؤلیتی است که در قبال اصلی‌ترین ارزش و موضوع سرنوشت‌ساز سیاسی ـ اجتماعی ـ آرمانیِ مربوط به آینده باید داده شود؛ حتی به قیمت شکست نظامی.
پاسخ و بهای «لحظه تاریخی»
«لحظه تاریخی» با چنین ویژه‌گی‌های فراتر از خواست و تمایل مخاطبانش، پیامی جز این ندارد که هرگز بدون فدا و ایثار و نثار، نمی‌شود به آن پاسخ شایسته برای رقم زدن استراتژیک و ماندگاری آینده را داد؛ چرا که در ایجاد «لحظه تاریخی»، الزاماً پیش‌بینی و آگاهی و شناخت قبلی وجود ندارد. بنابراین فقط انتخاب پرداخت بهای لازم است که می‌تواند زنگ هشدار «لحظهٔ تاریخی» را پاسخ دهد. پاسخ به موقع و شایسته به «لحظه تاریخی» حتی اگر با سنگین‌ترین بهای لازم هم بوده باشد، از دل و پتانسیل آن فزایندگی، تکثیر، ماندگاری، بالندگی و سلام و سپاس تاریخ و نسل‌های پسین، متولد و بارور می‌گردد.
به رویدادها و شخصیت‌های ستودنی و گرامی‌داشتة تاریخ بشر نگاه کنید؛ همگی بیشترین فداها و نثارها را کرده‌اند؛ گویی بسیار بسیار از دست داده‌اند؛ اما در پیوند با جوهر عاشقانه هستی و یگانه با وجود انسان ـ که رها بودن از استبداد و استثمار را در ناصیه آرمانش حک کرده است ـ کرور کرور و انبوه انبوه دارایی، فزایندگی، اعتماد، عشق، ستایش، آرامش و از سویی انفجار و تکثیر در زمان را از آن خویش می‌کند. چرا این شخصیتها و رویدادها ـ با آن‌که سال‌ها و گاه قرن‌ها از زمان حضور و وقوعشان می‌گذرد ـ همیشه و همه‌جا تکریم و ستایش و الهام را نزد وجدان بیدار بشری در تمام جهان برمی‌انگیزند؟ بی‌تردید تمام ویژه‌گی‌های برشمرده شده، در انتخاب اینان نهفته است: «پاسخ به لحظه تاریخی».
«پاسخ به لحظه تاریخی» را می‌توان به‌عنوان چراغی در دست، به کنکاش در زوایای تاریخ ایران ـ به‌خصوص تاریخ معاصر از مشروطیت به بعد ـ برد و عیار رخدادها و نیروها و شخصیت‌های اثرگذار بر سرنوشت ایران را سنجید.
کالبدشکافی یک «لحظه تاریخی»
واقعه ۲۸مرداد ۱۳۳۲سرفصلی مهم در رقم خوردن سرنوشت آینده جامعه و مردم ایران بود. جزئیات حوادث سیاسی و نظامی آن در بسیاری روزنامه‌ها و کتاب‌ها ثبت شده‌اند و نیازی به یادآوری نیست و موضوع این نوشته نیز نمی‌باشد.
در این واقعه، دو موضوع «آزادی و استقلال ایران» با هم تلاقی کرده و در سربرگ «لحظهٔ تاریخی» قرار داشت. بنابراین باید دولت، ارتش، احزاب و نیروهای دست‌اندرکار و اثرگذار بر چرخه سیاست آن روز به آن «لحظه تاریخی» پاسخ شایسته می‌دادند. اصلاً مهم نبود که هر تشکلی چه ایدئولوژی یا مرام و مسلک و اعتقادی و یا چه امکاناتی دارد، بلکه ایستادن جلو سرکوب آزادی و سلب استقلال ایران باید وجهه همت و حمیت هر تشکلی می‌بود.
برآیند تحولات سیاسی و اجتماعی نشان می‌داد که دکتر محمد مصدق نماد «آزادی و استقلال ایران» در برابر استبداد، ارتجاع و استعمار است. بنابراین چگونگی تنظیم رابطه با شاخص و نماد «آزادی و استقلال ایران»، پاسخ به «لحظه تاریخی» را در مورد تک‌تک نیروهای دست‌اندرکار سرنوشت آینده ایران، تعیین‌تکلیف می‌نمود.
حزب توده در آن دوره از تاریخ ایران متشکل‌ترین، سازمان‌یافته‌ترین، مسلح‌ترین و بزرگترین حزب و نیروی سیاسی ایران بود. جریان اصلیِ روشنفکری ایران در آن دوره، امیدش را به حضور این حزب گره زده بود. هزاران کادر و هوادار، دل در گرو برنامه‌ها و مبارزات این حزب داشتند.
حزب توده مهیاترین نیرو برای پاسخ شایسته دادن به کودتا علیه «آزادی و استقلال» ایران بود. اصلاً معلوم نبود که مصدق پیروز می‌شود یا شکست می‌خورد، اصلاً مهم نبود که حزب توده کاملاً آماده بود یا نبود و سلاحهایش فشنگ داشت یا نداشت؛ مهم این بود که حزب توده برای «آزادی و استقلال ایران» سینه سپر می‌کرد و مصدق و جبهه و حامیان او در برابر استبداد و ارتجاع و استعمار تنها و بی‌سلاح نمی‌ماندند.
حزب توده با هر حساب و کتابی که در آن لحظات سرنوشت‌ساز کرده بود، به «لحظه تاریخی»، «آری» نگفت و پاسخ نداد. مکافاتش این شد که به آزادی و استقلال و لاجرم به آینده ایران خیانت کرد. داس سه تیغه استبداد ـ ارتجاع ـ استعمار به مزرعه آزادی، ترقی، استقلال و آینده ایران زد و همگان را ـ از جمله حزب توده را ـ درو کرد و از سر راه برداشت.
مصدق تنها ماند، شکست خورد، به بیدادگاه استبداد و استعمار بردندش، تبعیدش کردند، سال‌ها سال در تنهاییِ عظیم با عاطفه‌ها و خاطرات و آرزوهایش برای ایران در دهکده‌ای عصا زد. اما از آنجا که «لحظه تاریخی» ملی شدن صنعت نفت را شکار کرده و به آن آری گفته بود، ستایش بی‌پایان نسل به نسل مردمان ایران‌زمین با صفت‌های هم‌چون «پیشوای آزادی، غرور و افتخار ملی و تاریخی» نثارش شد.
مکافات نه گفتن به «لحظه تاریخی»
حزب توده هم شکست خورد، بسیار زندانی داد، برخی افسران و کادرهایش را استبداد سلطنتی و کودتاچیان تیرباران کرده و به شهادت رساندند؛ اما گذشته از پایداریهای برخی کادرهای حزب که هیچ ربطی به خط و استراتژی حزب توده نداشت، این حزب در برگه «لحظه تاریخی»، دچار مکافات روسیاهی، خیانت و مردم‌فروشی گردید و این صفتها به‌نامش ثبت گردید. هزاران کادر و هوادار زنده و سالم ولی بی‌سرپرست و مأیوس و واخورده و بسیاری هم دل‌زده از مبارزه و هیچ‌کاره به‌جای ماند! در حالی که اگر حزب توده به آن «لحظه تاریخی» پاسخ شایسته می‌داد، و قیمت آن را حاضر بود که بپردازد،آینده ایران طور دیگری رقم می‌خورد.
یادآوری این‌که حزب توده همان روش خیانت‌بار را به‌طور مضاعف در سال‌های پس از قیام سال ۱۳۵۷ادامه داد و در تمام سرکوب‌گریها علیه آزادی، جاسوسی‌ها علیه نیروهای مترقی و ضدارتجاع، جنگ‌طلبی ضدمیهنی و اعدام هزار هزار زندانیان سیاسی، تمام و کمال کنار سپاه پاسداران و خمینی و ستایشگر آنها بود.
فروغ جاویدان پاسخ به «لحظه تاریخی»
معروف است که درخت را باید از میوه‌اش شناخت. بر همین سیاق، آینده نیروهای سیاسی و اجتماعی، نتیجه پاسخشان به «لحظه تاریخی» زمانه و دوره حضور و فعالیت خودشان است.
فروغ جاویدان در مرداد سال ۱۳۶۷پاسخ مجاهدین و ارتش آزادیبخش ملی ایران به رخدادی بود که ارتجاع و استعمار بر سر راه آینده مقاومت ایران در نبرد برای آزادی گذاشته بود. مجاهدین با استراتژی «صلح و آزادی» نبردی همه‌جانبه با ماشین جنگ‌طلبی و توسعه‌طلبی ضدمیهنی خمینی را پیش می‌بردند. در مسیر تکامل مبارزه‌شان، ماشین جنگ‌طلبی خمینی را ـ که اصلی‌ترین سلاح و توجیه سرکوب داخلی و تجاوز خارجی بود ـ به شکست کشاندند.
استراتژی مرحله‌ایِ «صلح، صلح، آزادی» از جانب مجاهدین، بعد از عملیات مهران در ۲۸خرداد ۶۷به بار نشست و نتیجه داد. بنابراین مجاهدین و ارتش آزادیبخش تنها نیروی تعیین‌کننده ایرانی در شکست دادن جنگ‌طلبیِ هشت ساله خمینی شدند. از این رو تعادل‌قوای سیاسی منطقه‌یی هم به نفع مجاهدین و طیف «صلح، صلح، آزادی» رقم خورد. تمام بساط فریب‌کارانه هشت ساله خمینی تحت عناوین «از کربلا تا قدس» و «جنگ، جنگ تا رفع فتنه از عالم» و «صلح دفن اسلام است» بر سر خودش خراب شد و عصاره‌شان هم بدل به جام‌زهر گردید. استراتژیست‌های خمینی و شخص خودش و حامیان و مماشات‌گران استعماری‌اش به این نتیجه رسیدند که تنها راه نجات و برون‌رفت، قفل کردن ارتش آزادیبخش و مجاهدین در پشت مرزها و چسباندن آنها به دنبالة جنگ خمینی با عراق است.
سکوت و بی‌تفاوتی مجاهدین در قبال این تاکتیک ارتجاع و استعمار، نادیده گرفتن عبور برق‌آسای آن «لحظه تاریخی» بود. در ۲۸مرداد ۳۲سوژه و هدف ارتجاع و استعمار، مصدق و جنبش استقلال‌طلبانه ایران بود. در پذیرش ناگزیر آتش‌بس توسط خمینی، سوژه و هدف اصلی، مجاهدین و ارتش آزادیبخش و آلترناتیو شورای ملی مقاومت در نبرد برای آزادی بود؛ چرا که این مبارزه و پایداری، پیش از وقوع این جنگ شروع شده و ادامه داشت و استراتژی سرنگونی ارتجاع آخوندی، باید آینده‌ای فراتر و جلوتر از سرنوشت جنگ بین خمینی و عراق می‌داشت.
از این روی مجاهدین و ارتش آزادیبخش در معرض انتخاب «لحظه تاریخی» قرار گرفتند. به تعبیری پایداری نبرد برای آزادی و امیدهای خلق شده ناشی از آن و نیز نثار هزاران جان شیفته آزادی از سال ۱۳۶۰تا مقطع فروغ جاویدان، بستگی به تصمیم مجاهدین نسبت به آینده این پایداری داشت.
بر اساس مشخصات و ویژه‌گی‌های «لحظه تاریخی»، در رقم زدن فروغ جاویدان دیگر مهم نبود مجاهدین و ارتش آزادیبخش سلاح سبک دارند یا سنگین، آمادگی کامل دارند یا ندارند، آموزش‌هایشان تکمیل شده است یا نه، نیرویشان کافی است یا نیست، پیروز می‌شوند یا شکست می‌خوردند و...باید پاسخ شایسته می‌دادند؛ به قیمت فدای تمام‌عیار سازمان و آلترناتیو و همه‌چیزشان. البته مجاهدین از فردای ۲۲بهمن ۵۷تا مقطع فروغ جاویدان، از این سرفصل‌ها بسیار داشته‌اند که با انتخاب فدای تمام‌عیار، قدم پیش گذاشته‌اند و تا این مرحله از پایداری نبرد برای آزادی، «ستایش لحظه تاریخی» را برانگیخته‌اند.
در ۲۷تیر ۱۳۶۷جنگ بین خمینی و عراق متوقف شد. مجاهدین و ارتش آزادیبخش، جهش و پرش به داخل میهن خودشان را انتخاب کردند. معلوم بود که به جانب نبردی سخت و حتی سرنوشتی پیش‌بینی ناشده می‌رفتند؛ ولی یقین و اطمینان داشتند که مبارزه و پایداری نبرد برای آزادی ادامه خواهد یافت و استراتژی سرنگونی حاکمیت ولایت فقیه، به دست‌آوردهای بیشتری دست خواهد یافت. این معنا و مضمون را مسعود رجوی در نشست سراسری مجاهدین قبل از حرکت برای فروغ جاویدان، چنین توصیف کرده بود: «پیشاپیش نتیجهٔ این نبرد را به خلق قهرمان ایران تبریک و تهنیت می‌گویم».
آنچه مجاهدین با فدا در فروغ جاویدان دارند
مجاهدین و ارتش آزدیبخش ملی ایران در فروغ جاویدان، بسیاری جانها و دارایی‌ها و امکاناتشان را از دست دادند. یک قلم ۱۳۰۴تن از پیشتازان مبارزه در نبرد برای آزادی را نثار کردند. انسانی‌هایی که نمونه‌هایشان را در عهد افسارگسیختگی سرکوب آزادی و قتل‌عام توسط آخوندها، کمتر می‌توان یافت و دیگر بار به‌دست آورد. ولی باز به مصداق درخت را باید از میوه‌اش شناخت و نیز به مصداق ستایش «لحظهٔ تاریخی»، شاهدیم که مجاهدین بعد از فروغ جاویدان بر عهد و میثاق و پیوندشان با خلق محبوبشان برای استمرار مبارزه و پایداری برای آزادی، استوارتر شدند و بار دیگر از خاکستر خود سرفرازتر از قبل برخاستند.
شاهدیم که حتی با شکنجه و زندان و کشتار مجاهدین باز آنها در جامعهٔ خودشان ثقل سنگین پایداری در برابر حاکمیت آخوندی را رقم زده‌اند؛ طوری که آخوندها برای مقابله با اثرگذاری مجاهدین بر نسل‌های جدید، هزار هزار کتاب و مجله چاپ می‌کنند، فیلم سینمایی می‌سازند، نمایشگاه راه می‌اندازند، میلیون میلیون خرج می‌کنند و در ادامهٔ همهٔ شیطان‌سازی‌ها، بهتان زدنها و دروغهای نجومی‌شان، باز تمام دغدغه و هراسشان از اعتبار سیاسی و اخلاقی و اجتماعی مجاهدین است.
شاهدیم که مجاهدین با وجود آن همه پرداخت سنگین در فروغ جاویدان، سلامت روحی و اخلاقی و سیاسی و اصالت مبارزاتی و پایداری‌شان مستحکمتر و با دوام‌تر شد.
شاهدیم که پتانسیل سیاسی و قدرت اثرگذاری‌شان بر تعادل‌قوای سیاسی داخلی و منطقه‌یی و بین‌المللی بسیار بیشتر از قبل از فروغ جاویدان گشت.
شاهدیم که انسجام تشکیلاتی و وحدت ایدئولوژیکی‌شان توانسته است از پس ابتلائات توفانیِ سالیان اخیر در عراق و فرانسه برآید و پیروزمند به پیش برود.
شاهدیم که توانستند ۱۵سال پس از آتش‌بس و و حتی سقوط دولت وقت عراق و نیز ۱۳سال بدون سلاح در پایداری برای آزادی، اعتبار سیاسی بسا بیشتری نسبت به قبل از فروغ جاویدان به‌دست بیاورند.
شاهدیم که از پس پروژه سنگین سیاسی و امنیتی و اطلاعاتیِ جابه‌جایی و هجرت بزرگ از عراق به آلبانی برآمده‌اند.
شاهدیم که حاکمیت ولایت‌فقیه پس از این همه کشتار و قتل‌عام و ترور مجاهدین و تبلیغات فوق تصور علیه آنان، بارها و بارها ناگزیر به اعتراف شده است که تنها هماوردش فقط و فقط مجاهدین هستند و هیچ نیروی جز آنان تهدید بالفعل سرنگونی‌اش نیست.
شاهدیم که پاسخ شایسته به «لحظه تاریخی»، ریشه در یک آرمان انسانی و مبارزاتی و لاجرم سیاسی و اجتماعی دارد که قدرت بالندگی و فزایندگی را از نهفت نثارها و پرداختها استخراج می‌کند.
شاهدیم که تضمین ماندگاری و بقا و سعادت سیاسی و اجتماعی و آرمانی، در انتخاب پرداخت بهای «لحظه تاریخی» است. قدرشناسی و ستایش «لحظه تاریخی» از مخاطبانش هم همواره این بوده است که:
«تو چه بودی
نشکستی
نگسستی
ماندی
که همه توفانها
به برت می‌شکنند؟».
در ستایش جانهای شیفته آزادی که در فروغ جاویدان مرداد ۱۳۶۷که بیمه نامه ارتش آزادیبخش ملی و تضمین استمرار نبرد و پایداری برای آزادی ایران‌زمین از اهریمنان آخوندی شدند، این «لحظه تاریخی» است که عاشقانه نجوا می‌کند:
«سال‌هاست الهه‌های یادتان را
کوه‌ها و سروها و بوته‌های علف
به نیایش ایستاده‌اند...».
تاریخی»
