«درسهای تاریخ» همواره نشان دادهاند که چشمدوختن به قدرتهای خارجی برای سرنگونی استبداد و صدور دموکراسی، سرابی بیش نیست که در نهایت به شکست، یأس و تخلیه انرژی خلاق یک ملت منجر میشود.
وابستگی به بیگانگان نه تنها توان درونی جامعه را فلج میکند، بلکه به گریز از پرداخت بهای ملی برای تغییر میانجامد؛ بهویژه آنکه قدرتهای جهانی همواره منافع خود را بر مصالح ملتها ترجیح دادهاند.در کنفرانس ایران آزاد که در ۳۱ خرداد ۱۴۰۵ در پاریس برگزار شد، سخنرانان بینالمللی با اشاره به بینتیجه بودن توافقات و تنشهای چهار ماه اخیر میان غرب و رژیم، بر یک اصل کلیدی تأکید کردند: مبارزه اصلی در ایران میان یک نیروی خارجی و حاکمیت نیست، بلکه نبردی است میان مردمی مصمم و یک ساختار سرکوبگر. شبکههای مقاومت سازمانیافته در داخل کشور، با وجود اعدامها و سرکوب شدید، رژیم را به لرزه انداختهاند؛ چرا که هراس اصلی استبداد از همین پایداری و انسجام داخلی است.
امروز بیش از هر زمان دیگری آشکار شده است که کلید رهایی ایران، انگیزه نیرومند مردم، ایستادگی در برابر سیاست مماشات غرب و باور به توان درونزای جامعه است. آزادی را نمیتوان با بمباران یا مداخله خارجی تحمیل کرد؛ این حق مشروع و تاریخی مردم ایران است که سرنوشت خود را با اتکا به نیروی خویش رقم بزنند و صدای این ایستادگی را به گوش جهان برسانند.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر