لحظات تاریخی هرگز پیشآگهی نمیدهند؛ آنها سررسیدهای ناگهانی سیر تحولاتاند که نیازمند پاسخی قاطع و بیدرنگ میباشند.
در این میان، انفعال و بیعملی فرجامی جز افول ندارد. عملیات فروغ جاویدان در مرداد ۱۳۶۷ درست در همین بزنگاه حساس شکل گرفت؛ نبردی که پاسخی راهبردی به شرایط پیچیده آن دوران بود.چرایی شکلگیری عملیات فروغ جاویدان در مرداد ۱۳۶۷
پذیرش ناگهانی قطعنامه ۵۹۸ شورای امنیت و آتشبس از سوی خمینی در تیرماه ۱۳۶۷—که از آن به عنوان «نوشیدن جام زهر» یاد شد—اعترافی به بنبست راهبردی بود. حاکمیت برای گریز از خطر عاجل سرنگونی و مهار موقعیت پیشروی ارتش آزادیبخش، تن به آتشبس داد.
در چنین شرایطی، عدم واکنش متناسب میتوانست به افول تدریجی جریان مقاومت منجر شده و خط سرنگونی را از معادلات سیاسی ایران حذف کند.
۳ علت محوری در اثبات حقانیت این تصمیم تاریخی
اثبات اصالت و استقلال مسیر مبارزه: این نبرد نشان داد که ارتش آزادیبخش متغیری وابسته به جنگ ایران و عراق نیست، بلکه بازوی مستقل مردم برای نیل به آزادی و سرنگونی است.
ابطال سناریوی انفعال و توطئههای دشمن: این خیزش انقلابی ابتکار عمل را در دست گرفت و اجازه نداد صلحی که برای گریز از فروپاشی پذیرفته شده بود، به طناب داری برای جریان مقاومت تبدیل شود.
مسئولیتپذیری و پرداخت بهای راهبردی: رهبری این تصمیم با پذیرش تمامی مخاطرات و پرداخت سنگینترین بها، مرزبندی شفاف میان جامعه و ساختار ولایت فقیه را تثبیت کرد.
«در حساسترین لحظه که میخواستند بر علیه ما توطئه کنند... ما با این عملیات و با این پرش و خیز انقلابی و البته با پرداخت بهایش، نه تنها ابتکارعمل را به دست گرفتیم... بلکه خیلی راهها را بر دشمن سد کردیم.» — مسعود رجوی
پیامدها و اهمیت پایداری این تصمیم در تاریخ معاصر
اگر در آن لحظه نادر تاریخی واکنشی شایسته داده نمیشد، چشمانداز تغییر بنیادی نظام دچار انحراف میگردید. امروز با گذشت نزدیک به چهار دهه، اثرات راهبردی آن تصمیم همچنان در معادلات سیاسی زنده است و کابوس سرنگونی را برای حاکمیت استمرار میبخشد.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر