۵ مهر ۱۳۶۰ یکی از نقاط عطف تاریخ معاصر ایران و تاریخ سازمان مجاهدین خلق ایران است؛ روزی که اعضا و هواداران سازمان و میلیشیای مجاهد خلق در تهران و
برخی شهرهای دیگر به خیابان آمدند. در روایت منابع نزدیک به سازمان، این روز سرآغاز مرحلهای تازه در رویارویی با حکومت جمهوری اسلامی و نمادی از شکستن فضای اختناق آن دوره دانسته شده است.در سالهای پس از آن، یاد و نام ۵ مهر ۱۳۶۰ در ادبیات سیاسی مجاهدین خلق بهعنوان نمادی از مقاومت حفظ شد. بر اساس روایت این سازمان، این مسیر از نسل میلیشیا به فعالیتهای «کانونهای شورشی» امتداد یافته است؛ مفهومی که سازمان مجاهدین خلق برای شبکههای هوادار و فعالیتهای اعتراضی خود در داخل ایران به کار میبرد.
از ۵ مهر ۱۳۶۰ تا ۵ مهر ۱۴۰۵
۴۵ سال پس از ۵ مهر ۱۳۶۰، این مناسبت همچنان در پیامها و فعالیتهای سازمان مجاهدین خلق جایگاه ویژهای دارد. در آستانه ۵ مهر ۱۴۰۵، سازمان از تداوم این مسیر با عنوان پیوند میان «میلیشیا» و «کانونهای شورشی» یاد کرده و آن را بخشی از تاریخ مقاومت خود معرفی کرده است.
در این روایت، شعارهای ضدحکومتی و مخالفت با اصل ولایت فقیه، از محورهای اصلی فعالیت سیاسی مجاهدین در دهههای گذشته معرفی میشوند.
در سال ۱۴۰۵ نیز اعدام شماری از زندانیان سیاسی مرتبط با پرونده مجاهدین، بار دیگر نام این جریان را در اخبار ایران مطرح کرد. محمد تقوی و اکبر دانشورکار در ۱۰ فروردین و بابک علیپور و پویا قبادی در ۱۱ فروردین در زندان قزلحصار اعدام شدند؛ اجرای این احکام را قوه قضاییه جمهوری اسلامی نیز اعلام کرده است.
همچنین در ۱۵ فروردین، گزارشهای حقوقبشری از اجرای حکم اعدام وحید بنیعامریان و ابوالحسن منتظر در قزلحصار خبر دادند.
به این ترتیب، ۵ مهر ۱۴۰۵ برای هواداران مجاهدین خلق یادآور ۴۵ سال تحولات، زندان، اعدام و فعالیت سیاسی این جریان است؛ تاریخی که از ۵ مهر ۱۳۶۰ آغاز میشود و در روایت سازمان، تا فعالیتهای امروز آن با عنوان «کانونهای شورشی» ادامه یافته است.
۵ مهر؛ از میلیشیا تا کانونهای شورشی، روایتی ۴۵ ساله از مقاومت و رویارویی با حکومت ایران.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر